chandarsekar எழுதியவை | ஓகஸ்ட் 8, 2008

இன்று காலை விடியும்போது…

இன்று திங்கட்கிழமை காலை விடியும்போது நான் நினைக்கவேயில்லை இன்றைய பொழுது இப்படியாகுமென்று. அனைத்து நாட்களைப்போலத்தான் இன்றைய பொழுதும் விடிந்ததும் காபியும் செய்தித்தாளுமாக – கணவரைக் கொன்ற பெண், காதலனுடன் ஓடிப்போன மனைவி, மாமியாரைக் கொன்ற பெண், பெண்ணைக்கொன்ற கள்ளக்காதலன், கஞ்சா கடத்தியப் பெண் என்று தான் எல்லா நாட்களைப்போல, அனைவருக்கும் விடிவது போலத்தான் என் பொழுதும் விடிந்தது. காலைஉணவு முடித்து ஆபீஸூக்கு கிளம்பும் முன்தான் இன்று வண்டியை serviceக்கு விட தீர்மானித்தேன்.

நான் தினமும் என்னுடைய இரு சக்கர மோட்டார் வாகனத்திலேயே ஆபீஸூக்குச் சென்று வருவது வழக்கம். ஆபீஸ் இருப்பது சரியாக 20 கி.மீ தூரம். போக எனக்கு ஆகும் நேரம் 40 நிமிடங்கள். (20 கி.மீ போக 40 நிமிடங்களா என்று நீங்கள் முணுமுணுப்பது தெரிகிறது. சராசரி 30 கி.மீ வேகம் ஒரு வேகமா என்று அங்கலாய்பது புரிகிறது. ஐயா, சென்னை சாலைகளைப் பற்றி உங்களுக்குச் தெரியவில்லை. என்னுடைய இந்த வேகம் பேயோட்டம். என்னுடைய நண்பர்கள் நான் வண்டியோட்டும் வேகத்தைப் பார்த்து யாரும் என் வண்டியில் என்னுடன் வருவதேயில்லை!) போக வர மொத்தம் 40 கி.மீ. எனக்கு பழகிப்போய்விட்டது.

இன்று காலை என்னுடைய வண்டியை serviceக்கு விட தீர்மானித்தது தான் நான் செய்த முதல் தவறு. நேற்று ஞாயிற்றுக்கிழமை வண்டியை serviceக்கு விட்டிருக்கலாம். எந்தவித தொல்லையும் இல்லாமல் மாலை போய் வண்டியை எடுத்து வந்திருக்கலாம். விதி யாரை விட்டது? காலை அடையாறு (அங்குதான் authorized service center இருக்கிறது) போகும்போதே சாலைகள் எல்லாம் வழிய வழிய எல்லா வாகனங்களும் போய்கொண்டிருக்கும்போதே எச்சரிக்கை அடைந்திருக்கலாம். இல்லை. வாகனங்கள் நடுவே புகுந்துபுகுந்து போய் பழக்கப்பட்டவனாகையால் இந்த traffic jam எல்லாம் எனக்கு ஒரு பொருட்டே இல்லை.

ஒரு வழியாக (நிஜமாகவே நிறைய one way traffic) service centre போய் வண்டியைவிட்டுவிட்டு நீண்ட நாட்களுக்குப்பிறகு ஆபீஸ் செல்ல பஸ்ஸுக்காக காத்திருந்தேன். நீண்ட நேரத்திற்குப் பிறகு அடையாறு – பிராட்வே என்று எழுதி காலியாக வந்த ஒரு பஸ்ஸில் மிகுந்த சந்தோஷத்துடன் ஏறினேன். (அதுவரையில் பிதுங்கி வழியும் இந்த பஸ்களில் எப்படி பயணம் செய்யப்போகிறோம் என்று மிகவும் பயந்திருந்தேன்!) அவரது இருக்கையில் அமர்ந்து இருந்த கண்டக்டரிடம் ஓடும் பஸ்ஸில் மிகவும் பிரயத்தனப்பட்டுப்போய் ‘பிராட்வேக்கு ஒரு டிக்கட்’, என்றேன். ஏறஇறங்கப் என்னைப் பார்த்த கண்டக்டர் “அப்படீயே குதிச்சி எதிர்க்கப்போய் நின்னுக்க” என்றார். சற்றுநேரம் விழித்த எனக்கு புரிந்தது. அடாடா, நான் எதிர்பக்கம் செல்லும் பஸ்ஸில் ஏறியிருக்கவேண்டும். க்ஷணநேரம் ஒரு சிக்னலில் பஸ் நிற்க நான் அவசரகதியில் இறங்கி எதிர்திசைக்கு ஓடினேன்.

மீண்டும் நீண்ட காத்திருத்தலுக்குப் பிறகு வழிய வழிய ஒரு பஸ் வந்தது. என் அருகில் இருந்தவரிடம் முன்எச்சரிக்கையாக இந்த பஸ் பிராட்வே போகுமா என்று கேட்டுக்கொண்டேன். அவர் போகும் என்று சொல்லிக்கொண்டே பஸ்ஸை பிடிக்கஓட அவர்பின்னால் நானும் ஓடினேன். ஒரு வழியாக பஸ்ஸில் காலை வைக்க இடம்கண்டுபிடித்து உள்ளே அனைவரின் எரிச்சலுக்கிடையில் மிகவும் கஷ்டப்பட்டு என்னைத் திணித்துக்கொண்டேன். நல்லவேளையாக என்கையில் பை, பெட்டி ஏதும் இல்லாதிருந்ததால் நிற்க அவ்வளவாக கஷ்டப்படவில்லை.

……………………..தொடரும்


Responses

  1. முதல் இடுகையே சஸ்பென்ஸாக தொக்க வைத்திருக்கிறீர்கள்.
    உங்கள் பழைய வலைப்பூக்களைப் போலவே இதுவும் ஹவுஸ் ஃபுல் – ஆக ஒடுவதற்கு வாழ்த்துக்கள்.

  2. தங்கள் வருகைக்கு நன்றி திரு அமிர்தராஜ்… சஸ்பென்ஸ் அது இது என்று சொல்லிவிட்டீர்கள். அதாலால் சிறிது காலம் இடைவெளி கொடுத்து இரண்டாம் பாகம் எழுதுகிறேன்.


மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  மாற்று )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  மாற்று )

Connecting to %s

பிரிவுகள்

%d bloggers like this: