chandarsekar எழுதியவை | நவம்பர் 19, 2008

எழுத நினைத்த கதை

எல்லோரும் எழுதும்போது நான் மட்டும் விதிவிலக்கா? என்தான் நான் எழுத ஆசைப்பட்டேன். எங்கள் அலுவலகத்தில் ஒரு கையெழுத்துப் பிரதி நடத்துகிறார்கள். அதில் எழுத தீர்மானித்தேன்.

எதைப் பற்றி எழுதுவது? “போலியோ தடுப்பு மருந்து போடுவதின் அவசியம்” குறித்து எழுதலாமா அல்லது “கண் தானம்”, “இரத்த தானம்”, “சிறுகுடல், பெருங்குடல் தானம்” போன்ற இன்ன பிற தானங்கள் குறித்து எழுதலாமா என்று யோசித்தேன். ஏதாவது மருத்துவமனைக்குச் சென்றால் அங்குள்ள அறிவிப்பு பலகையில் இருந்து எழுதிக்கொண்டு வந்துவிடலாம். சுலபமான வேலை. ஆனால் முந்தைய இதழ்களில் இவையாவும் வெளியானது ஞாபகம் வந்தது. தீவிரமாக யோசித்தபோது தான் யாருமே எழுதத்த தயங்கும் விஷயங்களை நாம் ஏன் எழுதக்கூடாது என்று தோன்றியது.

சற்றேறக்குறைய தீர்மானித்து என் மனைவியிடம் சொன்னபோது “உங்களுக்கு ஏன்தான் இவ்வாறு புத்தி போகிறதோ” எ்னறு என் குமட்டில் குத்தாத குறையாக நொடித்துக் கொண்டாள். இதற்கெல்லாம் அசருபவனா நான்? நான் தீர்மானித்தால் தீர்மானித்தது தான்!

சற்று நேரத்திற்கெல்லாம் ‘என்னடா இது’ என்று கேட்டுக்கொண்டே வந்த என் அப்பா ‘எது’ என்று சொல்லாமலேயே ‘எக்கேடு கெட்டுப்போ!’ என்பது போல போய்விட்டார்.

சமையலறைக்குள் நுழைந்தேன். “அம்மா, கொஞ்சம் காபி கொடேன். எழுத நிறைய யோசனை செய்யவேண்டியிருக்கிறது” என்றேன். அம்மா காபி கலந்துக்கொண்டே, “ஏண்டா, இந்த கதை, கண்றாவியெல்லாம் உனக்கெதுக்குடா?” என்றாள். நான் ஏதும் பேசாமல் காபியைக் குடித்துவிட்டு நகர்ந்தேன்.

“அப்பா, நான் உனக்கு ஹெல்ப் பண்றேம்பா” என்று கத்திக்கொண்டு வந்த என் பத்துவயது அருமை புத்திரனின் குரல் திடீரென்று “ஐயோ” என்று மாற திரும்பிப் பார்த்தேன். என் மனைவி அவன் காதை திருகிக் கொண்டிருந்தாள். கதை எழுதும் என் தீர்மானம் வலுவுற்றதை உணர்ந்தேன். நான் எழுதுவதை யாராலும் தடுக்க முடியாது!

மேஜையில் பேப்பர் பேனா. அருகில் இருக்கையில் நான். “நகரும் கை எழுதுகிறது. எழுதியதுமே நகருகிறது” என்றாரே கலில் ஜிப்ரான். அதுபோல என் கை பேனா பிடித்து பேப்ப்ர் மேல் நகர எத்தனிக்கையில் எங்கிருந்தோ வந்தாள் என் தங்கை.
“அண்ணா, நான் கேள்விப்பட்டது உண்மையா” என்றாள் மொட்டையாக.
“நீ என்ன கேள்விப்பட்டாய்?” என்றேன் நானும் வம்படியாய்.
“கண்ட கண்ட குப்பையெல்லாம் ஆபீஸ் பத்திரிகையில் எழுதி பேரைக் கெடுத்துக்காதே” என்றாள். “ஏற்கெனவே உன் பேர் சரியில்லை” என்ற த்வனி இருந்தது அவள் குரலில்.

“நான் எழுதுவது தப்பா” என்றேன் பரிதாபமாக.
“நீ எழுதுவதை தப்பென்று சொல்லல. ஆனா கண்ட கண்ட விஷயங்களை எழுதி இருக்கிற கொஞ்ச நஞ்ச பேரையும் கெடுத்துக்காதேன்னு தான் சொல்றேன்” என்றாள். “உன் ஆபீஸில்தான் என் ஃபிரண்டோட அண்ணனும் வேலைப்பாக்கிறார் என்பது ஞாபகம் இருக்கட்டும்” என்றாள் முத்தாய்ப்பாக.

இதை ஏன் என்னிடம் சொல்கிறாள் என்பது புரியாவிட்டாலும் ஒன்று மட்டும் எனக்குப் புரிந்தது. எத்தனை எதிர்ப்புக்கள் வந்தாலும் சரி, நான் எழுதுவதில் இருந்து பின் வாங்கப் போவதில்லை!

‘சரி. வீட்டில் எழுதினால்தானே இத்தனை கலாட்டாவும். ஆபீஸில் பெரியதாக என்ன குப்பை கொட்டுகிறோம். அங்கே வைத்துக் கொள்வோம் கச்சேரியை’, என்று தீர்மானித்தேன்.

வருகை பதிவேட்டில்கையொப்பம் இடுவது தவிர வேறு எதற்கும் பேனா எடுக்காத நான் பேனாவும் கையுமாக உட்கார்ந்திருந்தது என் சக அலுவலரை ஆச்சரியப்படுத்தியிருக்க வேண்டும்.

“என்ன சார், ஏதோ எழுதறீங்க?” என்றார். குரலில் சற்று நக்கல் இருந்தாற் போலிருந்தது.
“இல்ல, நம்ப ஆபீஸ் கையெழுத்து பிரதிக்கு…” என்று இழுத்தேன்.
அப்போதுதான் நான் எழுதியிருந்த தலைப்பை்ப பார்த்தவர், என்னை ஒருமாதிரியாகப் பார்த்துவிட்டு சரேலென விலகினார். நான் கவலைப்படவில்லை. தலைப்பைத் தவிர வேறு ஏதும் தோன்றாமல், பரீட்சைக்கு வந்த படிக்காத மாணவன் போல வெறுமனே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.
“சார், குமுதம் வாரஇதழில் இருந்து உங்களுக்கு போன்” என்று எ்னனுடைய முதன்மை அலுவலர் என்னை விளித்தார். என்னால் நம்ப முடியாமல் தொலைபேசியை எடுக்க, “நீங்க உங்கள் அலுவலகத்தில் நடத்தும் கையெழுத்துப் பிரதியில் எழுதியிருந்ததை எங்கள் ஆசிரியர் குழுவில் இருக்கும் ஒருவர் படித்து, மிகவும் நன்றாக எழுதியிருப்பதாக மிகவும் சிலாகித்தார். நீங்க எங்களு்ககு ஒரு கதை எழுத வேண்டும். தொடர்கதையாக இருந்தால் இன்னமும் நன்றாக இருக்கும்” என்றார்.
“சார், குமுதம் வார இதழில் இருந்து உங்களுக்கு போன்” என்று என்னுடைய முதன்மை அலுவலர் என்னை விளித்தார். என்னால் நம்ப முடியாமல் தொலைபேசியை எடுக்க, “நீங்க உங்க அலுவலகத்தில் நடத்தும் கையெழுத்துப் பிரதியில் எழுதியிருந்ததை எங்கள் ஆசிரியர் குழுவில் இருக்கும் ஒருவர் படித்து, மிகவும் நன்றாக இருப்பதாக சிலாகித்தார். நீங்க எங்களுக்கு ஒரு கதை எழுத வேண்டும். தொடர்கதையாக இருந்தால் இன்னமும் நன்றாக இருக்கும்” என்றார்.
“சார், நான் வந்து…” என்பதற்குள், அவரே மீண்டும், “நீங்கள் எதுவும் சொல்லக்கூடாது. கல்கி ராஜேந்திரன் உங்களை அப்ரோச் பண்ணுவார். விகடன் பாலசுப்ரமணியன் கூட உங்களை நேரில் பார்க்ணும் என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். ஆணால் நீங்க எங்களுக்குத்தான் முதலில் எழுதவேணும்”, என்றார். நான் பதில் சொல்லும் முன்னர் பக்கத்து மேஜைக்காரர் “தொப்”பென்று ஃபைலைப் போட்ட சத்தத்தில் கனவு கலைந்தேன்.

‘அட கனவா’ என்று வியந்தேன். இதெல்லாம் நிஜமாகப்போகிறது என்று நினைத்தபோது, “சார்… சார்…” என்ற குரல். “ஆ!” நிஜமாகவே ஃபோனா! ஒருவேளை விகடன் ஆபீஸில் இருந்தா?” என்று நினைத்தபோதுஈ என்னுடைய முதன்மை அலுவலர், என்னை அழைத்துக்கொண்டு வந்தார்.
“வாங்க சார்!” என்றேன், சம்பிரதாயமாக.
“நீங்க ஏதோ எழுதுவதாக கேள்விப்பட்டேன்” என்றார் நேரிடையாக.
“ஆமா சார். நம்முடைய கையெழுத்துப் பிரதிக்காக…” என்றேன்.
“அதெல்லாம் வேண்டாம். ந்னறாக எழுதத் தெரிந்தவர்கள் பார்த்துக் கொள்வார்கள்” என்றார் அதிரடியாக.
“சார் நான்குர் நன்றாக எழுதுவேன்” எ்னறேன் அழாதகுறையாக.
“எது? இதுவா?” நான் எழுதிவைத்திருந்த தலைப்பைக் காட்டினார். சற்று கேலியாக சிரித்தது போல இருந்தது. போய்விட்டார்.
என்னுடைய எழுத்துக்கு, எழுதும் முன்னனரே இருக்கும் எதிர்ப்பு என்னை அதிர்ச்சியடைய வைத்தது. இன்னமு் எழுதியபிறகு எப்படி இருக்குமோ என்று பயமாக இருந்தது. என்னைப்போன்ற எழுத்தாளர்களை இந்த உலகம் புரிந்துக்கொள்ளப் போவதில்லை என்ற அலுப்புடன் தலைப்பு மட்டிலும் எழுதியிருந்த காகிதத்தை கசக்க மனமில்லாமல் அப்படியே குப்பைகூடையில் வீசினேன்.
‘கில்லி விளையாடுவது எப்படி?’ என்ற அந்த தலைப்பு என்னைப் பார்த்து, “ஸில்லி” என்பது போல இருந்தது.


Responses

  1. கதை எழுதும் முன்னே இவ்வளவு எதிர்ப்பா ? ஆமா, கில்லி விளையாடுவதில் புதிதாக எதுவும் தத்துவ விளக்கம் சொல்ல நினைத்தீர்களா 😉

    சொல்ல மறந்த கதைப் போல் எழுத நினைத்த கதையும் சூப்பர்…

  2. வருகைக்கு நன்றி திரு முரளி. கில்லி விளையாடுவதில் ஏதும் தத்துவமா? என்னால் சிறுகதையில் எவ்வாறு சொல்லிட முடியும்? சினிமாவே எடு:த்து இருக்கிறார்களே! (கிள்ளி விளையாடுவதில் வேண்டுமானால் தத்துவம் சொல்லலாம்! இது எப்படி இருக்கு?)

  3. உங்கள் வலைக்கு முதல் முதலாக வருகிறேன் .
    எல்லா கதைகளையும் படித்தேன் .மெலிதான நகைசுவை
    இழையோடுகிறது. கொஞ்சம் சுஜாதா நெடி.

    எனக்கும் சிறு கதை ஆர்வம் உண்டு .இங்கு வலையில் எழுத படும் கதைகள்
    அமெய்சுர் நெடி தாங்க முடியவில்லை .இதற்கெல்லாம் மறுமொழி ௧00 மேல் போகிறது.
    கலி முத்திவிட்டது.

    வாங்க நம்ம வலைக்கு .”வாரணம் ஆயிரம் போட்ட மாலை” “முதல் முத்தம் ” கதை படிங்க.கதை/கட்டுரை/hiku எல்லாம் படிக்கலாம். கண்டிப்பா கருத்து சொல்லுங்க .

    நன்றி.

  4. வருகைக்கு நன்றி திரு ரவி. மேலோட்டமாக உங்கள் வலைக்குச் சென்று உலாவினேன். நிறைய இருக்கு படிக்க. சும்மா பின்றீங்க! படித்துவிட்டு கருத்து சொல்கிறேன்.


மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  மாற்று )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  மாற்று )

Connecting to %s

பிரிவுகள்

%d bloggers like this: